Hüzünlü Sözler

Eski bir aşk alevinin sizi ikinci kez yakmasına izin vermeyin.

Bir gün beni nasıl paslı bir makasla nasıl da derinden budayıp gittiğini far kettim. Yeni bir filiz veremeyecek kadar derindi kesip attıkların. Sensizlikle oluşmuş hastalığıma senin bile çare olamayacağını benim için artık çok gecikildiğini anladım…

Seni özlemek acı çekmekse o acıyı severek çekiyorum, seni sevmek günahsa hiç çekinmeden günaha giriyorum, sana tutkun olmak ölmekse al sana canımı veriyorum.

Ne hüzün bitirdi beni nede üzüntün bitirdi içimdeki sevgiyi, aldatılmak varmış kaderimde olmayan aşkmış sahtekârlıklarla süslemişsin sen hayatını.

Ve benim, birdenbire yüzünü değil, gözünü değil, senin sesini göresim geldi…

Adına şarkılar yazmadım diye resmini yollara çizmedim diye sanma ki sevgilim seni sevmedim.

Dikenli tellerden bir kelepçe hazırlayın takın bileklerime kanasın, asın beni o yârin gözlerine cesedim gözyaşlarıyla yıkansın.

Bu gece hüzün bastı odama üzüntülerim dert ortağım oldu masamda, bir silah bir sözlerin yanımda, ya çekip vuracağım kendimi, ya da üzüntü dolu sözlerimle ölürüm sensiz gecemde.

Denizde kalem kumdan kâğıtlar yaptım: her yere seni seviyorum yazdım: ama sen aptaldın inandın: ben seni sevmedim, sana taptım.

Herkes meleksin diyor! Bilmezler ki melek olmak ne zor. İyisin, güler yüzlüsün diyor! Bilmiyorlar kalbim ağlıyor. Acılara gam vursa da yüzüm. Kalbim gamsız olamıyor! Kedere inat yüzüm gülüyor. Gözyaşım damarımda dolaşıyor! Ne desen nafile… Felek inat etmiş bir kere. Beni hep acılara boğuyor!

Sensizliği dinlemek sessizliği dinlemekten zor ama en zoru sensizliğin sessizliğini dinlemek…

Hasretim senelere dönse de ne aşkına bedduam ne de sana kinim var, bin bir dert çektirsen de seni mahşere kadar sevmeye yeminim var.

Özledin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, şiirler yazdın. Peki, o ne yaptı? Deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta.

Hüzne kapılmayın. Çünkü Allah adildir. Kimsenin ahını kimseye bırakmaz.

Dünya hüzün yeridir gariplerin sıkıntısı bitmez.

Ay değil, mevsim değil, bir ömür geçti sensiz, keşke böyle sevmeseydim ağlıyorum çaresiz.

Ben sana verdiğim değeri kendi aileme vermedim. Bütün gücümle seni sevdim sen ise bana 1 gr değer vermedin ÖSS bahane oyalama şahane sana tek sözüm benim tatlı belam Allah’ından bul ne istedin benden be.

Söylenecek söz kalmadığında dudaktan dökülen sözdür hayırlısı.

İçimde yılgın rüzgârların ayak sesleri, sende daha yeni yeni kavak yelleri… Doğrusu yanlışı ağrısı sancısı ne varsa yaşanacak. Gözyaşı ayrılık pişmanlık dargınlık hepsi benim olacak.

Ne zaman sağır ressam kristal bir zemin üzerine düşen yağmur damlasının sesini çizerse seni o zaman unutacağım.

Nerede sözler, nerede yüreğim. Ben de sevdim, sevmedim bilenim. Ver elini sonsuza, al beni dünyadan. Kalmadı sevenim!

Yokluğun var sen yoktun ölüm geldi ölmedim aşkından hatıra diye gözyaşımı silmedim ben bir sana bir bu şehre gül dedim belki de can ben bu şehri güller için çok sevdim.

Düşün ki ben yağmur damlasıyım yere düştüm mü dağılırım düşünki ben bir kar tanesiyim güneşi gördüm mü eririm düşünki sen benimsin gittin mi ölürüm.

Yıllar geçer o benim hep yanımda olur derdim hiç gitmez ellerimi bırakmaz derdim beni unutsa da adımı ve gözlerimi asla derdim meğer varlığımı bile hiçe saymış.

Gel seninle Dünya’yı paylaşalım; deniz senin olsun, kumsal benim. Ay senin olsun; yıldızlar benim. Ya da gel şöyle yapalım; her şey senin olsun… Sen de benim.

Sen bir şey söylemeden gidersin değil mi? Hem de öyle bir gidersin ki; bırak yaşamayı insanın nefes alması bile yarım kalır.

Hüzünler buldum kendimi, sensizliğin içinde tarumar oldum gezerim sokaklarda serseri, beni bıraktın ya hüzünlerimin sözleri sana be güzelim.

Sükûtun da sesi var ama onu anlayacak yürek lazım.

Aslında suçum yok hâkim bey bende yakmak istemezdim bu şehri ama ne yapayım üşümesin sevdiğimin elleri…

Hiç kimse görmesin tanımasın beni. Bu gece çekemem boş muhabbetleri. Dokunmayın bırakın kendi halime. Rüzgâr nerden eserse hesap kitap yok bu gece.

Bazen bu yüreğe bu kadar acı fazla deriz kendi kendimize. Ama hata bizde; küçücük yürekle kocaman sevmişiz, ne haddimize.

Sıkıntılar gecedir dinlen kederlenme sabah elbet olacaktır.

Aşkın mantığı olmaz. Sakın ha! Dostum içme aşk zehrini su diye aşk pınarından, ya Ferhat gibi atlarsın kayalardan ya da Mecnun olur dolaşırsın çöllerde kahrından.

Üzmeyin beni vallahi halim kalmadı.

Bütün insanlar ay gibidir. Ve herkesin hiç kimseye göstermediği karanlık bir tarafı vardır.

Uykusuz gecelerimde gözyaşlarımla yazdım adını kalbime güneşsiz günlerimde kanımla suladım resimlerimizi yeniden gelirsin diye!