Romantik Duygusal Sözler

İçin ağlasa da kim duyar seni? Kim anlar dışarıdan olup biteni? Leyla’nın yüzünü görenler bilir: Mecnun’un kalbine batan dikeni!

Olsun be aldırma. Yaradan yardır sanma ki zalimin ettiği kârdır, mazlumun ahi indirir sahi. Her şeyin bir vakti vardır!

Öyle bir çık ki karşıma her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi az kalsın ölüyormuşum gibi hissedeyim seni.

Herkes kaybettiği kadar içecekse. O masadan en son ben kalkarım!

Üşüdüğümüzde camı kapatmak kadar kolay olsaydı keşke sevilmediğimizi anladığımızda o kişiye yüreğimizi kapatmak.

Dediler ki eskiden böyle değildin içine kapandın. Dedim ki içindekiyle yetinen bu kalp artık sizi ne yapsın.

Gönül, han değil dergâhtır. Paldır küldür girip çıkılmaz, günahtır!

Bu da benim yeteneğim. Olmasan da severim seni, hatta ayrılırım senden, haberin olmaz.

Boynundan öpsem ya seni. Biliyorsun, orası benim memleketim.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla sana, ne şiirler yazarım.

Çek bakışlarını gözlerimden, aşk bu şeytan doldurur.

Ben sana gönlümü açtım. İçimdeki kuşlar dünyaya uçtu.

Allah’ım beni öyle bir sonbahar ayazı öldür ki, sevdiğim mezarıma koyacak tek bir gül bile bulamazsın.

Zamansız gelme elim kolum dağınıksa sarılamam.

Saçlarından ödünç ver. Dört bahar geçti. Çiçek kokusu öpmedim. Çok oldu mutluluktan vazgeçeli. Gülüşünden ver ömrümden al.

Öyle ucuz değil gül koklamak. Gül tutan ele diken batmalı. Bir aşka gönül veren o aşkın kapısında yatmalı.

Senin suçun yok hayat ben buraya zaten elveda demeye geldim.

Hiçbir harfi sensiz bir cümleye kurban etmedim.

Seninle karşılaşmam hayatımın en büyük hatasıydı ve sırf seninle diğer tarafta karşılaşmamak için helal ediyorum hakkımı!

Yağmalandı kalbim, ömrüm, her şeyim. Kurşuna dizdiler anılarımı, yenik düştüm bu savaşta neyleyim, bir mezar nasılsa işte öyleyim.

Sen benim kalbimin kafası güzel halisin.

Seni anlatabilsem seni. Yokluğun, cehennemin öbür adıdır. Üşüyorum, kapama gözlerini.

Küçükken annem yerde ekmek görünce yükseğe koy kuşlar yer derdi. Sevdiklerimizi hep yüksekte tuttuk acaba kuşlar mı yedi?

Adam gibi sevmelerin yasaklandığı bir yerde ne kadar seversen o kadar acı çekersin. Sonra mı? Çektiğin acıyla kalırsın işte.

Sen, bir matematik eşitsizliğinde bilinmeyensin. Anlaşıldı; ‘yalnız bırakarak çözeceğim seni.

Besmelesiz başladım diye mi, doyamıyorum seni sevmeye?

Şarkılara neden parça dendiğini biliyor musun? İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik yanını tamamlıyor.

Güneş altında söylenmedik söz yokmuş. Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiğimi.

Leyla! Çaresizliğimden gayri hiçbir kabahatim yok benim.

Okyanusta ölmez de insan, gider bir kaşık sevdada boğulur.

Bir silahım olsaydı, bir silahım. Yoksulluğu şakağından, kaybetmeyi kalbinden ve sensizliği alnının tam ortasından vururdum.

Bazıları konuşmaz; gözlerine 5 saniye bakar, ömründen 5 yıl gider

Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Üzecekler seni, çok üzecekler. Aklına o zaman geleceğim işte. Cemal Süreyya

İlham perisi kaçmış şair gibiyim. Kalemim söz değil, yüreğim sensizlik yazıyor.

Uyudun mu? diye yazılır, ne olur uyumamış ol, konuşmaya ihtiyacım var diye okunur.

Yalnızlık insana çok şey öğretirmiş, ama sen gitme ben cahil kalayım.

Seni sevmek; olmayacak bir nedeni, gelmeyecek bir gideni, beklemek gibi.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Rüzgâr yine kokunu getirdi. Anlayacağın yine canım burnumda. İlhan berk

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler; ağzına dolar insanın. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

Aynı şehirde sen varsın, ben varım, biz yokuz. Ne acı dimi.

Sen benim şarkımsın. Herkesin dili dönmez.

Sesin diyorum, en güzel ağrı kesici!

Sana şiir yazmak ne haddime. Varlığın şiir zaten.

Onunla ne zaman lades oynasak hep o kazandı. Kalbimdeyken nasıl aklımda derdim.

Vazgeçilmez olan sen değildin. Vazgeçmek istemeyen bendim.

Öyle çok yanar ki için dünyadaki bütün suçları işlediğini sanırsın. Oysa sadece sevmişsindir.

Sabah, öğlen, akşam aynı. Yatıp, kalkıp, oturup konuşmama aldanıyorlar. Biteni görmüyorlar. İçimi bilmiyorlar. Kimseye ağılamıyorum diye beni; iyi sanıyorlar.

Öpüyorum gökyüzü gibi bakan gözlerinden.

Gözlerinin kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına sende kalayım!