Damar İnstagram Sözleri

Kurulu bir düzenim olsun isterken, meğer ne çok dağılmışım ben!

Yıkılan sadece hayallerim, kişiliğim ve karakterim değil.

Bu böyledir! Gündüz biriktirir sonra geceye dökeriz içimizi!

İçiniz kahpelik, dışınız sahtelik!

Ve sonra anlıyorsun. Hiç kimsenin hiçbir şeye değmediğini.

Neden sancılar eksik olmaz, iyi insanların yüreğinden?

Ne kadar gülersen gül, mutsuzsan annen gözlerinden anlar.

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim hasretim bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim öfkem kinim sevincim umudum düşüm rüyam hayalim ama en çok ağlatan en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Çok güzel gülen insanlar var; içleri paramparça!

Kalp durduğu zaman değil, unutulduğu zaman ölür.

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

Şurama batan, diyor şair… Şurama batana özlem demeselerdi bıçak derdim.

Umudun rengi siyah olunca, kör olmamak elde değil.

Yarınlar güzel olacak demişlerdi. Daha ne kadar yatıp kalkacağız?

Biz o ihtimallerin üstünde çok sigara söndürdük.

Akşam olunca sadece havalar kararmıyor.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Yüreğimizde ölen insanların, dilimizde duası olmaz bizim!

Ayakta kalmasını bilen insanlar için, kaybetmek büyük bir mesele değildir.

Senin de sevgin yalan, yalan dünya gibi sende yalansın.

Sakat ol, topal ol, sağır ol, duygusuz ol, hissiz ol, lal ol, kör ol… Ama asla “ŞEREFSİZ” olma!

Kaybettiklerimize yakalım, sen benden başla.

İstersem çare, istemezsem bahane bulurum. Sen rahat ol!

Yağmur olsan binlerce damla arasından tutardım seni. Çünkü, Korkarım. Toprak aldığını vermiyor geri.

Oyun bitti perde kapandı gerçek hayata hoş geldin.

Sakın ümidini kesenlerden olma.

Sırt üstü gömülür insanlar, ama sen beni yüzüstü bıraktın.

Özlerim ben seni seninle bile, vuslat mı hasret mi adını sen koy, aşkınla yakıp da düşürdün dile sevgi mi nefret mi adını sen koy.

Bir kere düşsem, iki kere kalkarım. Herkes rahatına baksın!

Canı yanmış insanlar tehlikelidir. Nasıl savaşacaklarını öğrenmişlerdir.

Varsın olmasın hayatta her istediğimiz, biz olana “Elhamdülillah”, olmayana da “Eyvallah” demesini biliriz.

Düşene tekme atmak bize yakışmaz. Kalkınca hesaplaşırız.

Güzel derlerdi çocukken aşka, sanki uçarmış tutulan aşka, anlatılanlar başka, yaşanan başka, bir daha sevmek için, heves mi kaldı.

İçime attıklarım benden daha ağır.

İki şey yıkar insanı; dostundan gelen ihanet, düşmanından gelen merhamet!

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Düşerken iki şeyi asla unutma: kimin seni ittiğini ve kimin seni tutmadığını. Ayağa tekrar kalkınca lazım olacak.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Vazgeçmek yok güzel insan! Bak Allah var, umut var.

Olursa olur, olmazsa bir sigara daha yakarız.