Dramatik Sözler

Tam buldum dediğim anda kaybettiğim için bir şeyleri, artık emin olmadan hiç bir şeye sevinmiyorum. Hayal kırıklığından iyidir.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum ama, alışacaksın biliyorum.

İnsan hüznünü sayfalarca yazabilir, mutluluğu için dakikalarca kahkaha atabilir. Ama acısını uzun uzun anlatamaz. Öyle işte denir. Öyle…

Sanırım ebem ben doğduğumda göbek bağım yerine, kısmetimi bağlamış.

Sen de yalan oldun ya, bütün doğrular keyfine baksın.

Hayattaki en zor şey, insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Kimi çok sevdiysem, mutsuz olmam için yemin etmiş gibi uğraştı.

Beni merak etme; hiçbir şey ve hiç kimse için önemli değilim artık.

Ağlamıyoruz diye, mutlu sanıyorlar galiba.

Bana olan aşkın biterse bir gün, önce bana söyle ilk ben bileyim.

Kalbim, seninle gurur duymalıyım, bunca acıya katlandığın için.

Gece mi daha karanlık, insanların kalbi mi?

Neresinden vurulmuş diye sorarlarsa, hayallerinden dersin.

Her şeyi içine atarsın da, kendini atacak yer bulamazsın.

Çoğu zaman ‘iyi ki varsın’ dediklerimizin gerçek yüzlerini görecek kadar sürprizlerle doludur hayat.

Yapılacak yığınla hata varken, biz hep aynı hatayı tekrar tekrar yaparız.

Acıyla dolmuş her aşk, çabuk solar.

Koskoca bir umudu, küçücük bir insana sığdırdım.

Ve sözün bittiği yerde sadece susarsın.

Yanımızda olmayan insanların rüyalarımıza girmesi hiç adil değil.

Mesaj zamanı yaşanılan pişmanlık evresi; atmalı mıyım? Atmalıyım. Atıyorum, attım, atmasa mıydım? Attım da iyi halt yedim. Allah’ta beni kahretsin.

Ne senden vazgeçesim var; ne de sana gelebilecek bir yolum.

Bende mutlu son yok, başkasında dene.

Senden başka engelim olmadı benim.

Aslında kendimle çok mutluydum, rahat battı sanırım.

Bazen olacak gibi gözükür, olacağına inanırsın, sonra tam oldu derken, olan sadece kocaman bir hiç olduğunu fark edersin.

Eski yaralarını dindirsin diye sarıldığın insanın sende yeni yaralar açması çok acı.

Bir şeyleri kafanızda tam olarak bitiremediyseniz, zaman ilaç değil zehir olur insana.

Aslında iyi biriydim, sonra canımı yaktılar duygularımı kaybettim.

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek.

Yollarına kurşun döktüm belki gelirsin diye. Odamın ışığını açık bıraktım geldiğinde geriye dönme diye.

Hevesim kaçmasa birçok şeyi başaracağım ama yok arkadaş, yerinde durmuyor ki. Tam geliyor sonra hemen kaçıyor.

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.

Özledim gel dese, hiç düşünmeden giderim dersiniz! Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir, ne de siz gidebilirsiniz.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa özleyeceksin.

Bize yakın insanlar, bizi uzaktan da yaralayabilirler.

İnce düşündükçe, inciniyor insan.

Oysa ki kendim için yaşamadım, senin için öldüğüm kadar.

Öyle karmaşık bir haldeyim ki; ağlaya ağlaya gülesim var!

İnsanın en iyi dostu yastığıdır aslında. Mutluluğu da onda gizlidir, gözyaşları da.

Çok şey istemedim ki, yüreğimdeki sevginin hakkını verseydin yeterdi bana.

Salak salak sahipleniyoruz insanları, sonra onların hiçbir şeyi olmadığımızı anladığımız anda üzülüyoruz.

Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Sorsalar anlatılacak gibi değil; içimde öldüremediğim şey her gün beni öldürüyor.

Ağacın sallandığı gibi, yaprağın düştüğü gibi sen de sallanıp gönlümden düşme!

Kendi işini kendin gör! Sakın unutma; beklenti eken, hayal kırıklığı biçer.

Aklım koca bir mezarlık. Gömülen gömülene, unutulan unutulana.

Yıldızsız gecelerden, güneşsiz sabahlara…

Senin umurunda olmazdı… Benim, yanında yürürken ayaklarım kesilirdi.

Sen hiç her şeyden vazgeçtin mi? Hayallerinden, geleceğinden, ailenden, sevdiklerinden ve güneşten bile? Ben vazgeçtim.

Bana yalan söylediğine üzülmedim, bundan sonra sana inanamayacağıma üzüldüm.

Onsuz kaldığını anladığında uyumayı dene, bundan sonra yapabileceğin en iyi şey o olacak.

Senin ağırlığın kadar mürekkep kullandım sana yazdığım sözlerle. İki damla sevemedin beni, sana da yazıklar olsun.

Bazen aklıma yazacak bir şey gelmiyor. Sanki bütün iyi sözler yazılmış ve yazacak yeni bir söz kalmamış gibi.

O, yeni bir kadına kalbini bıraktı, ben de artık onu beklemeyi bıraktım.

Üç günlük dünyanın, üçüncü günündeyim.

Bırakıp giderken ellerimi, beni böyle mahzun bırakmamıştın hiç. Şimdi söyle zalim sevgilim benimleyken aldığın hayatın tadını nasıl alacaksın?

Gönlümün pasını silecek, bir gönül dostum da yok.

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi. Atilla İlhan

Allah’ım bize halden anlayanı gönder, hal bilmezlere yetecek sözümüz kalmadı.

Umudunu yitirme; şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur.

Birçok kişinin hayali olursun gidip gerçeği olmak istersin, o da hayal olur.

Bazen bir sözün olur, söylesen de seni yakar, sussan da.

Ne söz kaldı nefesimde ne aşk kaldı kalbimde çek git artık üzme beni.

Ben senin beni sevebilme ihtimalini yanlış hesapladım.

Yabancı bir şarkı gibiyim, dinleyenim çok, anlayanım az.

Sol yanımdasın ama sana dokunamıyorum, bu da bana dokunuyor.

Eskiden uğruna ölünecek aşklar vardı, şimdi ise sakıza dönmüş çiğnenip atılıyor.

Umutsuz bu bekleyiş, biliyorum gelmeyeceksin. Ama umutsuz da yaşanmıyor be güzelim.

Her şeyinle seversin, tüm gücünle belki ama yine kaybedersin. Neden mi çünkü her ‘seviyorum’ diyeni adam zannedersin.

Sevgisiz tükenmiş kalbimin atışları. Artık hiç atmıyor sanki. Gelip girsen tekrar yüreğime, sana can vermek için hiç kan pompalamayacak belli.

Öyle yoruldum ki hayattan, kapayıp gözlerimi bir daha açasım gelmiyor.

Sen gidince şamdanlardaki mumları yaktım ve sönünceye kadar geri döner dedim. Ama dönmedin, mumlar da bitti. Şimdi bu şamdanları ne yapayım?

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Aslında acılar hiç geçmiyor, yeni acılar gelince o meşgaleyle eskilere ara veriliyor.

Neyin var? Sorusuna derin bir nefes alıp ‘iyiyim’ diye cevap veren insanların neler yaşadığını tahmin bile edemezsiniz.

En iyisi bugün çıkmamak dışarıya, hani moralim bozulsun istemiyorum. Görmek istemiyorum el ele tutuşmuş çiftler.

Bahaneler, sadece uzak kalmayı tercih edenler içindir.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Oluruna bırakamazsın, ölümüne bırakırsın bazen.

Gereksiz olan her şey, hayatımda yerini aldı.

Güzelliği anlamak için bir kere bakmak yeter ama bir karara varmak için çok düşünmek gerekir.

Yanlış insanlarla doğru yapmaya çalışınca ‘Neden olmuyor’ demenin de bir anlamı olmuyor.

Bugün günlerden cuma. Yine yeniden. Ve zaman su gibi akıp geçiyor biz öyle bakarken.