Sert Sözler

Menfaat çevresinde dost edinen, çile yolunda yalnız kalır.

Bazı aileler çocukları doğduğunda kulağına isim yerine birkaç kez ‘adam ol’ diye fısıldasaydı, biz de büyümüş hallerini isimleriyle anabilirdik.

Yeni bir sayfa açtım, içinde sen yoksun. Kalbim barınak değil ki içinde köpekler olsun!

Erkek özlediğini söylemez! Oturur bir sigara daha yakar.

Güvenme karaktersizin vefasına. Bugün över, yarın söver!

Giden gitmiştir, gittiği gün bitmiştir! Ben gideni değil, giden beni kaybetmiştir.

Hayatta iki şeye dikkat edin; yolda yürürken kavşaklara bir de yüzünüze gülen yavşaklara!

Hayatta üç çeşit insandan kork; dağdan inme, dinden dönme, sonradan görme.

Bazı insanları toplasan da çıkarsan da fark etmez çünkü karakterleri hep ‘Sıfırdır’.

Her haltı yiyip, evleneceği kızın el değmemiş gonca gül olmasını isteyen erkekler, siz hiç b*ka kelebek, çiçeğe sinek konduğunu gördünüz mü?

Dostum ya da düşmanım olacaksan, ilk önce şerefli olacaksın!

Haklısın güzelim; bizden adam olmaz, aşkı hala kalpte arıyoruz.

Öyle kendi kendine yanarsın! Bizim kimselere şekil koyduğumuz yok. Ama şeklimiz birilerine koyuyorsa sıkıntı yok!

Hani senin varlığın ‘fifi’ yokluğun da ‘tın’ ya; benim varlığım ‘olay’ yokluğum çok kötü ‘koyar’.

Yeni bulduğun arkadaşları kaleme, eskileri silgiye vurma. Kalemin ucu kalbine batarsa, silginin yumuşak şefkatine muhtaç olursun.

Bel altında kalsaydı aklımız, ayaklar altında kalırdı adamlığımız.

Keşke hep çocuk kalsaydım diye üzülme sevgilim. Çoğu zaman gözümde yeterince küçüksün zaten.

Bir kez ayrıldıktan sonra tekrar barışmak fayda etmez. Ya g*tü kalkmıştır, ya da sevgisi azalmıştır.

İnsan herkesi almamalı hayatına; özeli olmayanın, özlemi olmaz!

Bir zamanlar ardından bakar ağlardım, şimdi dönüp arkama bile bakmam. Bir zamanlar uğruna dünyaları yakardım, şimdi şerefsizim bir kibrit bile çakmam.

Sana sağır olana, sen dilsiz olacaksın.

Sen çare arıyorken o bahane arıyorsa, aranacak bir şey kalmamıştır; bırak gitsin!

Gidişine illa bir isim konulacaksa; “Mal kaybı” diyelim.

Bazen hayata sağlam bir temizlik gerekir. İçini tüketen aşklara, hırpalanmış dostluklara, yanlış insanlara yol vermek gerekir.

Bu dünyada gülmek istiyorsan ya kaderin güzel olacak ya da kafan…

Herkesin kalbimde bir yeri var. Kiminin altı çizili, kiminin üstü!

Her iltifata itibar etme! Kurban kesilmeden önce boynu okşanır.

Kafam dağınık olabilir ama kimi nereye koyduğumu asla unutmam!

Yokluğumla iyi geçin, çünkü varlığım bir daha olmayacak!

Şeytan’ın en büyük dostu, ağzı gevşek, yüreği yavşak olan insandır.

Kimileri toprak kadar kıymetli, kimileri bir ot kadar değersiz… Herkes bir şekilde yaşıyor işte. Kimileri şerefli, kimileri şerefsiz…

Bu saatten sonra ben başkasını düşünerek yazarım, sen de üstüne alınarak okursun!

Gidene dur demekte neymiş? Asfalt bile dökeriz, maksat rahat yol alsın.

Hak edene masadan öyle bir kalkıp gideceksin ki; kendisini garsona bahşiş olarak bırakılan bozuk para gibi hissedecek.

Unut beni demişsin hiç düşündün mü sevgilim sen hatırlanmaya değer misin?

Bizim aklımızın bile almadıklarını, başkalarının midesi nasıl alıyor anlamadım.

Bütün erkeklere odun diyen kızlar! Her sabah o kadar makyajı ormana gitmek için mi yapar?

Kanı bozuksa, bahaneyi sütte aramanın âlemi yok ki.

Hadi kaldır kadehi! Varsa şerefine, yoksa gidişine içelim.

Ben hiç kimseyi öyle yarı yolda filan bırakmam. Aldığım yere geri iade ederim!

Gidişini umursamadığım gibi, gelişini de beklemediğim insanlar var!

Rakıyı gören suyu, kadını gören yatağı düşünür olmuş. Oysa ne içmesini bilen var ne de sevmesini.

Hiçbir savaşta kazanan bir devlet olmadı, biri insanını kaybetti, diğeri insanlığını!

Sigarayı kül tablasına bırakır gibi bırakırım seni.

Kız çocuğu okur mu? diyen adam! Karını hastaneye götürünce bayan doktor baksın demeyi biliyorsun.

Şerefin kadar konuş desem, sonsuza dek susacak insanlar tanıyorum!

Aşk için edilen yeminler yüzünden sığılmayacak cehenneme!

Hamurunu bildiğim insanların şekilleriyle ilgilenmiyorum!

Çok dostum var benim, yeter ki işleri düşsün.

Sen! Anca benim falanıma filan olursun. Unutma! Kafamı çevirdiğim an yalan olursun.

Baba parası yiyerek kendini adam zanneden ile sırtındaki yük ile kendini beygir zanneden eşek arasında hiçbir fark yoktur.

Herkes kendine yakışanı yapmalıydı, bu yüzden sen de defolup gittin!

Boş versene! Aşk mı kaldı artık? Herkes gördüğünü sever olmuş. Ne olduğuna değil ne verdiğine bakar olmuş.

Mazin kirlenmişse lekesi çoksa, güzelliğin neye yarar şerefin yoksa!

Rabbim bizden uzak tutsun, demir paradan daha bozuk insanları.

Hayal kırıklığım olup ayağıma batacaksan, bi çekil şöyle kenara!

“İnsanlık” yazın. Boşluk Bırakmayın. Hiçbir yere göndermeyin. Bırakın sizde kalsın.

Kalbimi park yerimi sandın, çık dışarıda oyna!

İki yüzlü insan pazar tezgâhı gibidir? Öne iyilerini koyar, arkası hep çürüktür!

Hani derler ya ‘Özün neyse sözün de o olsun’ diye. Ben de diyorum ki; özü olmayanın söyleyecek sözü de olmasın!

Turşu kurar gibi, hayal kurmayın her hıyarla!

Ulaşamadığın kadına kaşar demeyeceksin paşam! Biraz delikanlı olup; bu beni aşar diyeceksin! O kadar.

Nokta koyduysan bir kere, çevirmeyeceksin onu virgüle. Ne soru kalmalı ne de tek bir soru işareti geriye!

Kimi insan girdiğinde odayı aydınlatır, kimi de çıktığında.

Gidenin arkasından nokta koyun ki gelecek olanın ismi büyük harfle başlasın.

Baktın hayatın tadını çıkaramıyorsun, tadını kaçıranı hayatından çıkar.