Ülkü Tamer Sözleri

Bilge olmak zorundasın. Bilgeliğin tek koşulu var: Dünü yarında yaşayacaksın; ama dünü yarına taşımayacaksın. Hükümdarsın şimdi. Hükümdarlığın tek koşulu var: Ülkene her sabah güneşi getireceksin. Güneşi getirmek için her gece kendi kanınla yıkanacaksın.

Gökyüzü ayaklarımın ucundan başlıyor.

Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

Nereye gitsem susamak vardı, pişmanlık vardı.

Aşkın uyumadığı, her yerde söylenir.

Hatırlanacak çok hüzünler bulacaksın, onların tohumunu havaya savurarak uzun bir yolculuk yaratacaksın kendine, her şeyin hiçbir şeyin yolculuğu. İşte o zaman an beni, yaşa beni.

Çok çetin sınavlardan geçmedim, bu çağın insanı olmak bana yetti.

Yetmez mi? Kaç kelebek ömrü kadar ömür yaşadın.

İstanbul bir çocuktur minarelerde ölen, her şeye karşı ve hiç durmadan ölen.

Bir soğuk yel eser, üşür ölüm bile.

Acı çekmek ölmekten daha çok cesaret ister. Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

Dokundukça denizleri gövdemin çok eski bir kumaştan. Onun gövdesine. Yangın. Sevişirken kurtarıyor bizi bir ölümden alevler. Unutmak. Yalnızlıktan.

Döşündeki mermi değil, bu yalnızlık yorar seni.

Uyan artık, bildiğim bütün ninniler bitti.

Sanat doğanın içindedir, sanatkâr onu görebilendir.

Varsın yaz biterse bitsin. Sıcak bir kış getir bana. Uykumda sarılmam için, sonsuz bir düş getir bana.

Ey benim yalnızlığım! Bu kadar eğilmeselerdi üstüne senin. Bu kadar anlatmasalardı seni. Ne olurdu, yalnız ben yazsaydım bu yapraklara seni. Seni yalnız ben bilseydim. Beraber ölseydik seninle.

Bana çiçek gönderme, bir kuş ağacı gönder. Alnıma dokunanlar, iyileşmiş desinler.

Yenilirsem yenilirim, ne çıkar yenilmekten? Seninle çarpışmak kişiliğimi pekiştirir benim.

Tanrı, bin birinci gece şairi yarattı, bin ikinci gece Cemal’i, bin üçüncü gece şiir okudu tanrı, başa döndü sonra, kadını yeniden yarattı.

Anlamak için görmek, görmek içinde dikkatli bakmak gerekir.

O eski bir güvercindi gittikçe hatırlanan, o eski bir güvercindi, uçması da iyiydi bana kalırsa o eski bir güvercindi, çünkü tenhaydı şehirler, benim saçlarıma saklanırdı, benim saçlarım çalılara; onu görürdüm göllere girdiğimde, bıldırcın avladığımda akşama.

Hatırladığım kadarıyla, kalabalık bir yerdi dünya.

Bir kadının şöhreti; hiç tanınmamak, şerefi; kocasına itaatli olmak, saadeti; aile fertlerini mesut görmekten ibarettir.

Yokladım yüreğimin ceplerini, sana söyleyecek tek sözüm kalmış; vazgeçtim.

İçime çektiğim hava değil, gökyüzüdür.

Hürlük vardı, verdiler onu, istemek için yeniden.

Bir ihtiyarın gülümseyişinden geliyorum, bir annenin dalgınlığından.

Ben neden hep korkaktım, cesaretsizdim böyle?

Gençseniz, çevrenizde düşlerinizin içine tüküren birileri mutlaka vardır.

Kağıdımız çaput bizim, kefenimiz bulut bizim, mesleğimiz umut bizim, kuranlara selam olsun.

Hatırlamak en büyük düşmanıdır yalnızlığın, ucunda yaşamak var.

Ama kimler ölü şimdi? Yaşamaya başlayan kim?